Найти на сайте: параметры поиска

Увага!!! Невялікія апавяданні і вершы пададзены ў поўным варыянце.

Набыць беларускія кнігі можна на сайце halijafy.by ці на сайце oz.by

  Калі верш не бачны на экране смартфона, павярніце экран гарызантальна

Если стихотворение не отображается на экране смарфона, раверните экран горизонтально.



Пімен Панчанка - Раўнавага

Кнопка отправить на печать

Я не веру нікому,

і вы мне, прашу вас, не верце:

Усё пераблытаў

атрутны чарнобыльскі вецер.

Не ведаю, з кім мне вітацца,

каму мне руку падаваць?

I з кім весяліцца за чаркай,

і з кім у бядзе бедаваць?

Звярэе душа ў нас

ад дзікай бяздоннай самоты,

Гавораць, палова ў нас членаў саюза –

даносчыкі і сексоты...

Зямля скаланулася ў нас,

і сэрца трывожна заныла.

Бабулі заплакалі –

канчаюцца дні ў нас зямныя.

Загінулі хлопцы –

рэактара выратавальнікі.

Ды ўсміхаюцца весела

баявыя нашы начальнікі.

– I нічога ў нас страшнага, –

гэтак гадамі манілі.

Ляжаць ужо сотні і тысячы

ў атамнай чорнай магіле.

А нашы маўклівыя людзі,

што зналі загад: нарыхтуйце! –

Сягоння зайшліся ад крыку:

ратуйце, ратуйце, ратуйце!

I пачулі нас землі

такія далёкія, дальнія:

I Германія, і Амерыка,

і са Швецыі людзі, і з Даніі.

Прысылалі людзі да нас пасылкі

з лекамі, аднаразавымі шпрыцамі,

З дзіцячаю ежай;

з’явіліся медыкі-рыцары.

Утварыліся фонды шматлікія

пад назвай «Дзецям Чарнобыля».

I кароў з малаком ядавітым

усюды ў нас гробілі,

I тут дайшло да правіцеляў,

гэта не жарты, а горачка!

Раўнадушным слюньковым, камаям, сакаловым

не холадна і не горача.

Склалі планаў дзве сотні

пра дапамогу, перасяленне.

Нашы Гомель і Магілёў

у ачмурэнні былі, ў зняменні.

Акадэмік Ільін

дзяцей паляшуцкіх забойца.

«Дзе жылі, там жывіце;

радыяцыі, друг мой, не бойся.

У чатыры разы

можна ў вас павялічваць дозы».

Ён – агент МАГАТЭ,

не бачыць народу пагрозы.

Тут начальства махнула рукой –

і разбегліся медыкі ўмомант...

О, мая Беларусь шматпакутная,

гэта ўсё нам знаёма, знаёма!

I ўсё, што нам добрыя людзі

ад сябе адарвалі, сабралі.

Члены фондаў і камітэтаў

усё расцягнулі, раскралі.

А японскі прафесар

Гюкесато

Агледзеў дзяцей нашых

у скрусе.

«Бяда ў вас вялікая,

беларусы.

А МАГАТЭ наша хлусіць».

Пагладзіў льняныя галоўкі,

нібы развітаўся з усімі.

«Мне шкада беларускіх дзяцей –

гэта горш Хірасімы».

Вось так паядналіся

гісторыя з геаграфіяй.

Па ўсёй зямлі разбойнічае

атамная мафія.

А тут з Генштаба арлы

наш плач заглушылі клёкатам:

«Вы – народ гераічны,

тут вораг лажыўся покатам».

...Вось, кажуць, палова краіны

атрутным засыпана попелам,

А вашы лясы партызанскія

спрадвеку смалістыя, цёплыя.

I тут генштабісты

знайшлі раўнавагу адразу.

Стаяць у лясах Беларусі –

дваццаць тры ракетныя базы.

Да іх назапашана

безліч ракет.

Усюды ўсялякія базачкі.

Мацней мы за НАТО

па ўсіх і ўсялякіх паказчыках...

І дзе вы, крыніцы крыштальныя?

І дзе вы, суніцы, чарніцы?

Нас зноў абдурылі

ваенныя чараўніцы.

I я веру бабкам старэнькім,

што Богу пра лёс свой усё жаляцца,

Што свету канец

набліжаецца.

Уся Беларусь ад Чарнобыля

да сцежак і мінскіх, і брэсцкіх

Закладзена д’яблу і мафіі.

Ніхто ў тым не разбярэцца.

Скажыце мне, добрыя людзі,

а праўда, што свету канец?

Я плачу над лёсам сваёй Беларусі,

сівы і бязногі баец.

 

Крыніца: Панчанка П. Высокі бераг: Вершы, эсэ. – Мн.: Маст. літ., 1993. – 239 с.

Комментарии (0)

Нет комментариев. Ваш будет первым!