Найти на сайте: параметры поиска

Увага!!! Невялікія апавяданні і вершы пададзены ў поўным варыянце.

Набыць беларускія кнігі можна на сайце halijafy.by ці на сайце oz.by

  Калі верш не бачны на экране смартфона, павярніце экран гарызантальна

Если стихотворение не отображается на экране смарфона, раверните экран горизонтально.



Пімен Панчанка - Зварот

Кнопка отправить на печать

Меднастволы, як выліты, высіцца бор,
Зацвітае на ўзлессі блакітны чабор,
Заглядзелася сонца у люстра азёр, —
               Гэта ты, мая Беларусь!

 

Сіні ранак. Дзяўчына збіраецца жаць,
На плячы маладзік — серабрысты серп,
A наўкол наліўныя сады ляжаць,
Бурштыновыя яблыкі у расе, —
               Гэта ты, мая Беларусь!

 

Я нямала прайшоў за вайну дарог,
А цябе такой непаўторнай збярог...
Бой мацнее!
Я хутка к табе прыйду,
Да грудзей набалелых тваіх прыпаду,
Пакланюся лясам і палеткам шырокім.
Толькі цяжка праходзіць апошнія крокі
               Да цябе, мая Беларусь!

 

Толькі страшна мне думаць пра тую хвіліну,
Калі гляну у вочы я роднай краіне.
Буду хату шукаць, — а знайду руіны,
Буду маці гукаць, — адгукнецца магіла
На пагосце старым пад вярбою пахілай.
Што ж, якой ты ні будзеш —і ноччу, і раннем,
Я пазнаю цябе, я не здраджу табе.

 

Перанесла ты гора і катаванні
I зрабілася мне даражэй і радней.
Асушу твае слёзы,
Залячу твае раны,
Кожны ліст твой распраўлю рукою старанна.
Узніму з папялішчаў твае гарады я,
Насаджу каля вёсак сады маладыя,
Каб ты вечна цвіла
I у шчасці расла,
               Дарагая мая Беларусь!

Комментарии (0)

Нет комментариев. Ваш будет первым!