Найти на сайте: параметры поиска

Увага!!! Невялікія апавяданні і вершы пададзены ў поўным варыянце.

Пры выкарыстанні матэрыялаў сайта спасылка на karotkizmest.by абавязкова

Набыць беларускія кнігі можна на сайтах prastora.by і knihi.by.

Электронныя версіі беларускіх кніг на сайце kniharnia.by

  Калі верш не бачны на экране смартфона, павярніце экран гарызантальна

Если стихотворение не отображается на экране смарфона, раверните экран горизонтально.



Павел Місько - Добры чалавек

Кнопка отправить на печать

   Шмат у лесе дзічак – і груш, і яблынь. Ідзеш-ідзеш, і раптам стомленае вока як не ўзрадуецца. Без усякай маскіроўкі, не трэба і прыглядвацца, ляжаць пад дрэвам яблыкі...
   Сустракаю ў лесе знаёмую бабулю Веру. Нагрузілася, як мурашка: у адной руцэ кіёк і торбачка, а ў другой – перагароджаная папараццю на дзве палавіны лубянка. У адной палавіне грыбы, у другой – грушы і яблыкі. На спіне напакавала нечым заплечны мяшок. Не бабуля – турыстка!
   – А-а, і ты тут, – узрадавалася яна, убачыўшы мяне. – Не трэба з лесу ісці з пустымі рукамі. От я і нясу ўсяго... Давай пройдзем крыху ды сядзем, адпачнем.
   Ідзём, гамонім. Бабуля азіраецца кругом, нешта ўсё выглядае.
   – Ну, вось тут і прысядзем, – гаворыць яна і апускаецца на траву. – На, пакаштуй... Не махай рукамі, не аднеквайся: ты такія не еў... – і падае яна мне дзве грушы.
   Смакую. I праўда, адна лепшая за другую. I сок смачны, і каменьчыкаў амаль няма.
   – А паляжыць – за вушы не адцягнеш. Ого – грушка-гнілушка, ды яшчэ лясная... Унукі мае прыгаршчамі іх цярэбяць. Іх і сушыць можна. А які кампот смачны з яблык-дзічак! I павідла з іх, і варэнне можна рабіць. Ну, а цяпер пакаштуй во гэту...
   Трэцяя груша была як садовая. Мо бэра, мо вінёўка.
   – А цяпер во гэты яблычак... – падала мне бабуля вялікі, з курынае яйка, яблык.
   – Штрыфель?! – пазнаў я па смаку. – Але пахне незвычайна, як мёдам. На дзічку і не падобны.
   – А гэта і не дзічка. Быў такі чалавек у нашым сяле – Захарка. Капаў у лесе дзічкі, у сады пераносіў, прышчэпліваў. Вельмі смачныя яблыкі, калі прышчэпліваць да лясных. А потым стаў па лесе хадзіць, дзе маладзенькую грушу ці яблыньку сустрэне – зрэжа, прышчэпіць. Дзе старэйшую – то галінку ці дзве прышчэпіць. Знойдзеш цяпер такое дрэўца – як падарунак на свята.
   – Помнік сабе чалавек зрабіў... – кажу я.
   – Але, каторы год, як яго няма, а людзі ўсё дзякуюць чалавеку. Дабро – яно жывучае. А цяпер паглядзі назад!
   Я азірнуўся. На паляну схілілася Захаркава яблыня. Дзве галіны на ёй былі незвычайныя – на адной яблыкі былі белыя, як папера, на другой – жоўта-аранжавыя, сплюшчаныя, як рэпкі.
   Мы падышлі бліжэй.
   – Як сонца... Налілася проста... Залаты ранет, – сказала бабка Вера.
   Твар яе свяціўся, нібы не Захарка, а яна стварыла гэты цуд.

Комментарии (0)

Нет комментариев. Ваш будет первым!