Найти на сайте: параметры поиска

Увага!!! Невялікія апавяданні і вершы пададзены ў поўным варыянце.

Набыць беларускія кнігі можна на сайце halijafy.by ці на сайце oz.by

  Калі верш не бачны на экране смартфона, павярніце экран гарызантальна

Если стихотворение не отображается на экране смарфона, раверните экран горизонтально.



Ніна Мацяш - Два браты і сякера

Кнопка отправить на печать

Паводле беларускай народная казкі
 

Мо даўно, а мо нядаўна –
Казкам-байкам што гады? –
У адной палескай вёсцы
Два жылі-былі браты.

I адзін з іх быў багаты,
Ненажэрлівы такі,
Замыкаў свой скарб вялікі
На чатыры аж замкі.

А ў другога толькі й скарбу
Усяго таго было,
Што старэнькая сякера
Пад залатанай палой.

Ён бандарыў і цяслярыў,
Сек лазу на кашалі.
Бедны быў, ды пакланяўся
Толькі працы і зямлі.

З мазаля і хлеб, і песня.
А зямля вучыла быць
I нясквапным, і цярплівым
У нягодах у любых.

Тым і жыў.
Ды вось аднойчы,
Ходзячы каля ракі,
Незнарок сваю сякеру
Выпусціў бядак з рукі.

Падхапіць хацеў – ды дзе там:
Прагна плюхнула вада...
Закрычаў ён у адчаі:
– Ах ты, горкая бяда!

Як цяпер на свеце жыць мне
Без карміцелькі маёй?
Хоць ты кідайся самому
У вір гэты галавой...

Сеў дзяцюк і аж заплакаў,
Бо гарчэй ад усяго
Знаць было, што не паможа
Ні на волас брат яго.

Але што гэта?!

Ні ветру –

Хвалі ж, хвалі па вадзе...
Вынырае, падплывае
Да яго сівенькі дзед.

Позірк мяккі і прыветны,
Голас дабрынёй гучыць:
– Што з табою, чалавеча,
Мо змагу чым памагчы?

Расказаў сваё няшчасце,
А ў адказ дзядок:
– Чакай! –
Ціха, шчыра ён прамовіў
I нырнуў.
Праз міг:
– Трымай!

I сякеру залатую,
Вынырнуўшы, падае.
Бляск такі ад той сякеры,
Што аж глянуць не дае.

Але дзядзька:
– Не, такога
Зроду я не меў дабра...

Дастае тады другую
Дзед сякеру – з серабра.

Зіхаціць вада, збягае
Срэбнай хваляй з вастрыя.
Уздыхае бедалага:
– Не, і гэта не мая.

Трэці раз на дно рачное
Апускаецца стары
I жалезную сякеру
Падае:
– Твая? Бяры.
А на памяць аб сустрэчы
Забірай і гэтых дзве.
I кладзе да ног мужычых
Тры сякеры на траве...

 

   * * *

Шмат сплыло ці мала часу,
Толькі і багаты брат
Нейк дачуўся пра дарункі
З золата і серабра.

А бядняк і не таіўся,
Што за дзіва з ім было.
Ад зайздрошчаў багацею
Аж дыханне заняло.

Вось бяжыць і ён на бераг
Тое самае ракі
I сякеру выпускае –
Быццам незнарок – з рукі.

Сам качаецца па доле,
Енчыць, бараду скубе:
– Ой, карміцелька-сякера.
Як пражыць мне без цябе?!

А рака ўсё неспакойней,
Хвалі, хвалі па вадзе...
Вынырае, падплывае
Да яго сівенькі дзед.

Позірк мяккі і прыветны,
Голас дабрынёй гучыць:
– Што з табою, чалавеча,
Мо змагу чым памагчы?

А пачуўшы, што за гора,
Моўчкі ён нырца дае
I – жалезную сякеру
Багацею падае.

Той аж замахаў рукамі: –
Што ты, гэта не мая!
Па такому недаломку
Не перажываў бы я!

Хмурыць бровы дзед – і

   ў хвалі, –

Хвалі б’юцца ўсё круцей, –
I з’яўляецца з сякерай
Срэбра чыстага ў руцэ.

– Не мая, о не, і гэта
Не мая! – Багач у крык. –
У мяне была сякера,
З золата... Дастань, стары!

I без слова трэцім разам
У бурлівай той вадзе
З залатой цяпер сякерай
Паказаўся сівы дзед.

– Вось цяпер мая! Ну што ты.
Не марудзь – давай хутчэй!
Скочыў скнара сам за ёю
У ваду і –

   знік з вачэй.


I рака адразу стала
Ціхаплыннай, як была...

Сёння ж мне вось нашаптала,
Пра ўсё гэта расказала.
I легенд яшчэ нямала
Наша памяць зберагла.
 


Крыніца: Ніна Мацяш. Два браты і сякера: паводле беларускай народнай казкі. – Мінск: Мастацкая літаратура, 1975. – 16 с.

Комментарии (0)

Нет комментариев. Ваш будет первым!