Найти на сайте: параметры поиска

Увага!!! Невялікія апавяданні і вершы пададзены ў поўным варыянце.

Набыць беларускія кнігі можна на сайце halijafy.by ці на сайце oz.by

  Калі верш не бачны на экране смартфона, павярніце экран гарызантальна

Если стихотворение не отображается на экране смарфона, раверните экран горизонтально.



Максім Танк - Конь і Леў

Кнопка отправить на печать

Працаваў буланы Конь
У гаспадара,
З году ў год вазы вазіў
І зямлю араў.
А калі ён пастарэў
Ды нядужым стаў,
Гаспадар яго з двара
Праганяць пачаў.
Уздыхнуў і кажа Конь:
– Ці-ж, за шмат гадоў,
Я ў цябе не зарабіў
Чатырох падкоў? –
Гаспадар жалеза ўзяў,
Падкаваў Каня.
І пайшоў буланы ў даль
На сустрэчу дня.
Ён ідзе, мурог скубе,
Ліст духмяны з дрэў.
Раптам бачыць: перад ім
Сам магутны Леў.
– Што-ж не кланяешся мне? –
Грозна Леў спытаў.
– Ах, даруй мне, цар звяроў...
Конь так адказаў. –
Выгнаў гаспадар мяне
Ў гэты ранні час.
Я, галодны, скуб траву,
Не заўважыў вас.
– Усё роўна вінават
Ты перада мной.
Паглядзі, – гаворыць Леў, –
Што зраблю з табой. –
Глыбу з крушні ён схапіў
Ў кіпцюры свае
І так сціснуў, што вада
Пырснула з яе.
– Ну, вядома, ў камні ёсць
Ад дажджоў, снягоў
Шмат вады, што цярушаць
Хмары на яго.
Дзіва большае было-б, –
Кажа гэтак Конь, –
Каб з гранітнай глыбы мог
Высекчы агонь! –
Кажа Леў Каню:
– Што мне значыцца дастаць
Нейкага агню! –
Спрабаваў Леў высякаць
Іскры, ды дарма,
Толькі кіпцюры ступіў,
А агню – няма.
– Ну, цяпер твая чарга! –
Кажа цар звяроў...
Тут у глыбу ўдарыў Конь
З чатырох падкоў.
Пад аблокі іскраў сноп
З громам паляцеў.
Аж не знаў, як уцякаць,
З перапуду Леў.
Вось ляціць ён, ледзь жывы,
А настрэчу Воўк.
Той пачаў цару звяроў
Кланяцца здалёк.
– Перастань ты, – кажа Леў, –
Кланяцца да ног.
Я не цар, бо Конь мяне
Сёння перамог. –
Воўк не верыць: – Як, скажы,
Ты паддаўся, Леў,
Бо асілкаў гэткіх я,
Пэўна, з сотню з’еў.
Толькі мне ты пакажы
Гэтага Каня. –
Ад яго на’т і касцей
Не пакіну я.
– Не хваліся, – кажа Леў, –
І не смейся лепш:
Як убачыш ты Каня,
З страху сам памрэш.
Хочаш, я табе яго
Пакажу здалёк... –
І пайшлі глядзець яны –
Леў і шэры Воўк.
Толькі лес прайшлі, тут Леў
Кажа: – Бачу я
За пагоркам, на лугу,
Гэтага Каня.
Ты ніжэйшы ростам, Воўк,
Можа не відаць?
Дай спрабую я цябе
Ды вышэй падняць. –
І хоць асцярожна Леў
Друга ў лапы згроб,
Але зіркачы ў таго
Вылезлі на лоб.
– Што-ж ты дыхаць перастаў? –
Запытаўся Леў. –
Перш хваліўся, а цяпер
З страху анямеў!..
Тут Леў бразнуў аб зямлю
Шэрага Ваўка
І да логвішча свайго
Кінуўся ўцякаць.
Гэта бачыў Гаспадар.
Рад быў дужа ён,
Што ад ворагаў яго
Выратаваў Конь.
Ён буланага вярнуў
Зноў у стайню – ў дом
І ўвесь век яго карміў
Сенам ды аўсом.

Комментарии (0)

Нет комментариев. Ваш будет первым!