Найти на сайте: параметры поиска

Увага!!! Невялікія апавяданні і вершы пададзены ў поўным варыянце.

Набыць беларускія кнігі можна на сайце halijafy.by ці на сайце oz.by

  Калі верш не бачны на экране смартфона, павярніце экран гарызантальна

Если стихотворение не отображается на экране смарфона, раверните экран горизонтально.



Змітрок Бядуля - Пяць лыжак заціркі

Кнопка отправить на печать

   — Агата! Агата!
   — Ну чаго глотку дзярэш?
   — Скора зацірка згатуецца?
   — Маеш часу пачакаць трохі, не панясу прадаваць на кірмаш!
   Яшчэ не паспела яна адказаць свайму Антосю, які ляжаў на пяколку і стагнаў, — не то ад болю, не то ад голаду, — як з усіх бакоў апанавалі яе дзеці — нямаведама, хлопчыкі ці дзяўчынкі, бо яны былі адзеты ўсе ў доўгія да пят кашулькі... Запішчалі яны ўсе ў адзін голас:
   — Мамка зацільку гатуе!
   І давай скакаць вакол маці і цягнуць за фартух і спадніцу, як галодныя ваўчаняты.
   — Мамка, мне дасі!
   — Мамка, мне дасі!
   І блішчалі іх галодныя вочы ад радасці...
   — Ці-і-ха, каб вы скіслі! — крыкнула Агата. — Згатаваць не даюць, хоць ты тут на кавалкі рассыпайся! — і адагнала іх вілачнікам ад прыпечка...
   Гэта было вясной, якраз у тую пару, калі галадуха пануе па вёсках, калі няма чым і муху накарміць. Апошні запас выйшаў, хоць зубамі ляпай; шчаўя яшчэ нямашака... Горкае цяпер жыццё ў хворага Антося. Ён сам рабіць не можа. Адна толькі жонка працуе на яго і дзяцей.
   Учора ёй, Агаце, пашанцавала. Яна выенчыла ў суседа фунт мукі на зацірку.
   Вось і гатуе яна для сямейкі снеданне... У цёмнай малой хатцы вялікае свята...
   Пазіраў Антось на прыпечак і ціха бурчаў. Ён ведаў, што цяпер Агата валадарніца.
   Пазіралі дзеткі з-пад цёмнага тапчана на вясёлы аганёк у печы і шушукаліся.
   Агата ўсё падлівала вады і мяшала зацірку вялікай лыжкай. Нарэшце паставіла на стол.
   — Гатова! — крыкнуў весела Антось і давай карабкацца з пяколка.
   — Гатова! Гатова! — запішчалі дзеткі і скакалі, як зайчыкі, да стала, дзе ўжо стаяла вялікая паліўная міска, у якую Агата пераліла зацірку з гаршка. Густы пахучы пар клубіўся над міскай і павялічваў галодны апетыт шчаслівай у гэты момант сям'і.

   Шчасце не мае сваёй асобнай меркі для ўсіх людзей на свеце, але кожны чалавек мае сваю асобную мерку да шчасця і свой асобны погляд на самое шчасце...

   І шчаслівая сямейка хваталася за лыжкі.
   — Ай! Ай! — запішчалі дзеткі.
   Антось вылупіў вочы і моўчкі давіўся гарачай заціркай.
   — А каб вас ліханька не ўзяло. Я ж вам казала — не хапайце, бо гарачая! — лаяла іх Агата.
   Пазіралі, пазіралі яны на гарачую зацірку і не вытрывалі — зноў давай есці... Ажно слёзы каціліся з вачэй. Не з'елі яшчэ і трэцяй часткі, як у хату ўвайшла суседка Сцёпчыха.
   — Дзень добры!
   — Дзень добры!
   — Хлеб ды соль!
   — Дзе тут хлеб, — зацірку ядзім, просім на снеданне! — кажа Агата.
   — Ого! На зацірку і я ахвотніца! — адказала Сцёпчыха, і яе галодныя вочы заблішчалі. Узяла лыжку і спрытна падсела да міскі...
   Спахмурнеў Антось і толькі ніжэй апусціў галаву.
   «Нам і самім мала», — падумаў ён.
   З'ела Сцёпчыха адну лыжку і ўзялася за другую.
   «О, каб цябе!» — хацеў сказаць Антось і ледзь стрымаўся. Дзеткі таксама пачулі небяспеку і, скоса пазіраючы на Сцёпчыху, спрытна запрацавалі лыжкамі...
   «Тры!» — чуць не крыкнуў Антось, як Сцёпчыха зачэрпнула лыжкай у трэці раз.
   «Ратуйце! Ратуйце!» — ледзь не плакаў ён, як яна апусціла лыжку ў міску ў чацвёрты раз. А як з'ела пятую, то ўжо міска была пустая...
   — Разбойніца! — крыкнуў Антось на сваю Агатку, як ужо Сцёпчыха падзякавала і пайшла. — Разбойніца!..
   — Ці я вінавата, што яна гэткая свіння! — лямантавала Агата.
   І папсулася свята беднай сямейкі. Спахмурнелі твары.
   Кожны думаў: «О-го! Каб лепей я з'еў гэтыя пяць лыжак заціркі...»

   Няшчасце не мае сваёй асобнай меркі для ўсіх людзей на свеце, але кожны чалавек мае сваю асобную мерку да няшчасця і свой асобны погляд на самое няшчасце.

1912 г.

Комментарии (0)

Нет комментариев. Ваш будет первым!