Найти на сайте: параметры поиска

Увага!!! Невялікія апавяданні і вершы пададзены ў поўным варыянце.

Набыць беларускія кнігі можна на сайце halijafy.by ці на сайце oz.by

  Калі верш не бачны на экране смартфона, павярніце экран гарызантальна

Если стихотворение не отображается на экране смарфона, раверните экран горизонтально.



Змітрок Бядуля - Малыя дрывасекі

Кнопка отправить на печать

   Зімовы дзень блішчыць тысяччу агнёў. Люты мароз. Снег пад нагамі скрыпіць, як жывы.
   Бор атулены ў белую пушыстую світку. Ён стаіць задуменны, як сівы дзед.
   Грукат дрывасекаў разлягаецца водгаласкамі па ваколіцы.
   Трах-трах! Трах-трах!
   Яшчэ здалёк можна было прыкмеціць, як блішчыць пад сонцам піла, а абапал матулі-хвоі мітусяцца, як мурашкі, двое маленькіх хлапчукоў.
   Яны махаюць рукамі гэтак шпарка, што іх падраныя лахманы расхрыстваюцца і адкрываюць голае цела... Шла ўсё глыбей ды глыбей уядаецца ў сэрца хвоі тра-а-ах! — плазам упала шурпатае дрэва. 3-пад снежнага куродыму ўзняўся працяглы стогн паваленага дрэва-асілка.
   Малыя дрывасекі — браты. Старшаму — Цішку — дзесяць гадоў, меншаму — Халімону — восем.
   Іх бацька — кульгавы Цыпрук — сам працаваць не мог.
   Выпраўляў кульгавы Цыпрук хлопчыкаў да купца ў лес на заработкі. Гэтым кармілася сям'я. Трудна жылося малым дрывасекам.
   — Добра, што хоць на полудзень маем па кавалку хлеба...
   Паваліўшы некалькі хвой, хлопчыкі ўзяліся шчыра грызці сухі хлеб. Вочы іх заіскрыліся, шчокі расчырванеліся...
   — Ого, есці, ого!.. Якая радасць!..
   Яшчэ не скончылі яны палуднаваць, як узнялася завея, мяцеліца. Застагнаў, закрахтаў хвойнік. Пачаў кружыцца снег. Быццам белыя коні, уздыбіліся гурбы...
   Усе дрывасекі разбегліся хутка дамоў, а Цішка з Халімонам баяліся, каб бацька не наракаў, што зарана прыйшлі з лесу... Селі пад вялікай хвояй, прытуліліся адзін да аднаго і дрыжэлі...
   — Баюся! — усхліпваў меншы, Халімон.
   — Во, дурань, чаго баяцца?! — супакойваў яго большы, Цішка.— Зараз дамоў пойдзем.
   — Дамоў пойдзем! — шаптаў Халімон. Яны пайшлі.
   Стагнаў і палохаў бор, але хлопчыкі так-сяк ішлі, а на чыстым полі нічога не відаць было. Гурбы снегу, нібы белыя мядзведзі, качаліся на прасторы, дыхалі холадам ды сыпалі цвёрдым шротам у вочы...
   Хадзілі-хадзілі, брылі-брылі, але куды — і самі не ведалі...
   Змарыліся. Агарнула ноч. Снег дайшоў вышэй пояса.
   — Ляжам! — сказаў меншы, Халімон.
   — Ляжам! — сказаў большы, Цішка.
   I ляглі. Моцна-моцна прытуліліся адзін да аднаго. Зрабілася так цёпла...
   I здаецца ім — сядзяць яны за сталом... Маці радуецца, што прыйшлі... Корміць іх цёплым праснаком... Бацька пазірае на іх добрымі вачамі і лагодна ківае галавой. Пад'елі і паляглі на палок каля печы... Котка лашчыцца да іх, і яны радасна заснулі...
.  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .
   У поўнач усцішылася мяцеліца.
   Вынырнуў з-за хмар чырвоны месяц. Вакол яго мігацеліся зоркі і пазіралі весела на белую зямлю.
   Толькі на трэці дзень адкапалі замёрзшых малых дрывасекаў.

Комментарии (0)

Нет комментариев. Ваш будет первым!