Найти на сайте: параметры поиска

Увага!!! Невялікія апавяданні і вершы пададзены ў поўным варыянце.

Набыць беларускія кнігі можна на сайце halijafy.by

  Калі верш не бачны на экране смартфона, павярніце экран гарызантальна

Если стихотворение не отображается на экране смарфона, раверните экран горизонтально.



Данута Бічэль-Загнетава - Замест запавету

Кнопка отправить на печать

Мы адбіваемся адно ў адным.
Ён пачынае шлях і я канчаю.
I клуначак расстанняў за плячамі.
Жыццёвы страх развеяўся, як дым.
А Стаська шчэ не ведае аб ім.

Ён проста радасць давярае ножкам,
якія растапырвае знарок,
бо чаравік развязвае шнурок
і слізкі спод разгневаных дарог.
I зоркі ў пыл ссыпаюцца гарошкам.

Даверна сашчапілі дзве рукі,
нібы спрадвеку, пойдзем нацянькі
мы поруч, хоць у розныя бакі.
Ён – немаўлятка, ды гаваркі.
Я прыслухаюся, мой час такі.

Хачу яму пакінуць назаўжды
надзею, што мяне з жыццём злучае, –
ад любасці да ціхага адчаю
свет захаплення, прадоння чараў,
не даўшы ні пясчынкі глухаты.

Любі, Стасюк, спрадвечную раку!
Натоліць смагу рыбцы і катку
і рытмы выб'е – Нёман, бы скакун.
З абрысамі барока і мадэрну
мне горад наш быў дзецюком няверным.
Сіл не шкадуй яму, не жабраку.

Любі, Стасюк, людзей, і нават злых.
Малых, слабых. Яны не вінаваты,
што пакалечылі сябе аб страты,
не паважаюць сябе саміх.

Любі, Стасюк, свой край,
хоць край – не рай.
Уклад дзядоў ніхто не перайначыць!
Старайся людзям працаю аддзячыць.
Быў у цябе дзядуля – не гультай.
Працуй, удалых рук не пакладай.

I я свой шлях між працай завяршу:
грабельніца – на лузе стог вяршыла.
Краўчыха – з кужалю кашулі шыла.
Спалю дашчэнту і сваю душу.

Не бойся адзіноты анідзе.
Не адзінокі ты – з табою продкі:
дружына Каліноўскага і Цёткі,
князь Усяслаў, празваны Чарадзей.
Пра іх штодзённа помні, не на ўгодкі.

За рукі ўзяўшыся,
ты ўверх, я ўніз – хадзем.


Крыніца: Бічэль-Загнетава Д. А на Палессі : Вершы і балады. – Мн.: Маст. літ., 1990. – 158 с.