Найти на сайте: параметры поиска

Увага!!! Невялікія апавяданні і вершы пададзены ў поўным варыянце.

Пры выкарыстанні матэрыялаў сайта спасылка на karotkizmest.by абавязкова

Набыць беларускія кнігі можна на сайтах prastora.by і knihi.by.

Электронныя версіі беларускіх кніг на сайце kniharnia.by, для дзетак chitaemdetyam.com

  Калі верш не бачны на экране смартфона, павярніце экран гарызантальна

Если стихотворение не отображается на экране смарфона, раверните экран горизонтально.



Генадзь Бураўкін - Неба і зямля

Кнопка отправить на печать

I

О неба,

зорнае і ціхае,

Крыху пабляклае ад сну,
Табой,

як сіняю хусцінкаю,

Я любай плечы ахіну.

І на прыжмураныя вейкі,
Нібы дрыготкую расу,
Парывістым світальным ветрам
Я зоркі ўсе твае страсу.

Хай,

      таямнічая і яркая,

Са дна вачэй каханых мне
Недасягальная Палярная
Хоць раз гарэзна падміргне,

Хай чохне кроплямі цяжкімі
Сузор’е Лебедзя ў жарству...
А хочаш –

я каханай імем

Цябе навекі назаву


I на руках

   насустрач сонцу

З каханнем разам панясу,
Плячом рассоўваючы сосны,
Дыханнем сушачы расу?..

О неба,

 ціхае,

світальнае...

Мы над шатром тваім стаім
З салодкай сённяшняю тайнаю
І лёсам заўтрашнім сваім.

I недзе ўжо сініца цінькае.
I салавей канцэрт пачаў.
А ты – блакітнаю хусцінкаю
Трымціш у любай на плячах.
 

II

Няўжо хто верыць,

      што мы ўсе на небе,

Што ў пекле

         і для нас

кіпіць смала?..

Мы на зямлі.

Пад Ржэвам і пад Невелем

Мы ўсе ў зямлі.

I самі ўжо – зямля.


Мы па зямлі

паўзводна і паротна

Ішлі,

      паўзлі,

   займалі рубяжы.

I падалі

на ёй,

      на нашай роднай,

Ні разу не паспеўшы саграшыць.

А ў дымным небе «юнкерсы» кружылі.
О, каб на небе мы тады былі –
Мы б кулакамі крылле ім скрышылі,
Мы б іх смалой пякельнай залілі.

Хай потым чэрці нам ламалі б рэбры,
Хай потым нас засмоктвала б смала...
Ды мы ляжым.

У кожным воку – неба.

А пад плячамі –

   мулкая зямля.


Нас замятае восеньскае лісце.
Без нас

да зор стартуюць караблі.

Мы на зямлі навекі засталіся,
Каб вы,

жывыя,

ў небе пабылі.

 

III

Зямля здрыганецца нема,
Асыплецца яблыняў бель.
У неба,

у сіняе неба

Рванецца і мой карабель.

I ў поўныя жудасці нетры
Урэжацца, нібы ў забой,
Халодныя кіламетры
Пакінуўшы пад сабой.

Я знаю –

ні бога,

ні чорта

Я там не сустрэну і ўноч,
Хоць неба,

      як сажа, чорнае

Застыне ля самых ног.

Я знаю...

А раптам, можа,

За цемрай маўкліваю той –
Малочныя рэкі

і мора

З рыбкаю залатой,

I сад у райскіх ранетах,
I лес без гадзюк і ваўкоў?..
I можна спыніць ракету,
I жыць пяць зямных вякоў,

Абняўшыся з сонцам і з небам,
Ахутаным зорнай луской,
Над воблакамі і снегам,
Над мітуснёю людской...

Нязнаная радасць спакою.
Блакітная ў садзе трава...
Ды я нецярплівай рукою
Рвану паслухмяны штурвал.

I сэрца трывожна заные,
Калі пад грымучым крылом
Лясы і азёры зямныя
Зноў лягуць духмяным скрылём.

I кінуцца стэпы пад ногі
З травою, ад пылу сівой,
I неба, такое зямное,
Аслепіць мяне сінявой.

Запахне аерам і хлебам,
Забомкаюць сонна чмялі...
Нічога мне ў свеце не трэба –
Ні неба,

ні зор –

без Зямлі.

Комментарии (0)

Нет комментариев. Ваш будет первым!