Найти на сайте: параметры поиска

Увага!!! Невялікія апавяданні і вершы пададзены ў поўным варыянце.

Набыць беларускія кнігі можна на сайце halijafy.by ці на сайце oz.by

  Калі верш не бачны на экране смартфона, павярніце экран гарызантальна

Если стихотворение не отображается на экране смарфона, раверните экран горизонтально.



Васіль Зуёнак - Сон

Кнопка отправить на печать

Ноч не збавенне –

толькі забыццё...

Засну –

а ў грудзі ломяцца трывогі,

I сэрца пад рукой бяссільнай

б'ецца,

Пакуль не вырвецца...

Імклівае, ляціць

I, нібы спадарожнік, шле сігналы
З далёкага дзяцінства,

з хаты той,

Што побач з новай

стала хлеўчуком

I грэе Лыску,

ціхую карову,

Каб напаіць унукаў сырадоем...
Гукае сэрца.

Абяцае мне

Шляхі другія –

без блуканняў марных

I светлыя надзеі...

Абяцае,

А я ляжу –

глухі і бессардэчны...

Тады другое сэрца
крыкне ў роспачы –
I я зрываюся з падушкі:

 – Мама!

I я бягу,

бягу,

бягу,

бягу...

A ногі не нясуць.

Яны хітрэйшыя:

Няма дарогі ў час той,

дзе калісьці

Я да грудзей хінуўся камячком,
Куды сягоння клікалі

два сэрцы

I будуць клікаць, покуль два – жывыя:
Адчуць наноў

хвіліну

нараджэння

I радасці бяссоннай ля калыскі...
Няма туды дарогі...

Сон ірвецца...

Каменнае, халоднае здранцвенне...
I –

      мегатонным выбухам –

удар

Сэрца.
 


1966

Комментарии (0)

Нет комментариев. Ваш будет первым!