Найти на сайте: параметры поиска

Увага!!! Невялікія апавяданні і вершы пададзены ў поўным варыянце.

Набыць беларускія кнігі можна на сайце halijafy.by ці на сайце oz.by

  Калі верш не бачны на экране смартфона, павярніце экран гарызантальна

Если стихотворение не отображается на экране смарфона, раверните экран горизонтально.



Васіль Зуёнак - З вайны сустрэлі мацяркі сыноў...

Кнопка отправить на печать

З вайны сустрэлі мацяркі сыноў
I выглядалі-радзілі нявестак.
А сын яе дадому не прыйшоў.
Прыйшло кароткае:

"Прапаў без вестак..."


Сябры пасмуткавалі, землякі,
Слязу змахнула ўпотайкі дзяўчына:
Не вернецца... Знаць, лёс яе такі...
Ды толькі сын для маці не загінуў.

Знаходзіць маці тысячы прычын,
Чаму так доўга сын яе ў дарозе,
Чаму не йдзе разгладзіць ёй маршчын
I высушыць на родным твары слёзы.

Яна між рэчаў самых дарагіх
Кашулі сына беражна хавае,
Святочным днём падоўгу каля іх
Стаіць,

гамоніць з імі,

плача і ўздыхае...


I ёй успамінаецца тады,
Як сын казаў: "Вярнуся, не загіну,
Чакай мяне... Чакай!.."
Ідуць гады,
I кожны дзень чакае маці сына.


 

Адказы на пытанні:
   1. Гэты верш навеяў сумныя думкі аб тых матулях, якія на працягу доўгіх год чакаюць сваіх сыноў, якія не вярнуліся з вайны дадому. Загінулі без вестак.
   2. Верш Васіля Зуёнка "З вайны сустрэлі мацяркі сыноў..." патрэбна чытаць павольна, сумна, шчымліва, выразна.
   3. Тэма твора: асабістая трагедыя матуль, якія не дачакаліся сваіх сыноў дадому, не магчымасць з імі развітацца.
   Ідэя твора заключана ў радках:

Ідуць гады,
I кожны дзень чакае маці сына.


   4. Празаічны твор Васіля Быкава "Незагойная рана", як і верш "З вайны сустрэлі мацяркі сыноў…" ярка раскрываюць пачуцці і перажыванні матуль, сыны якіх прапалі без вестак на вайне.
   У празаічным творы гэта раскрываецца пры дапамозе наступных прыёмаў: аўтар укладвае ў адзін дзень усё жыццё гераіні з дапамогай яе ўспамінаў і сну; настрой і пачуцці старой Тэклі раскрываюцца вельмі падрабязна праз пейзажныя замалёўкі, сустрэчы з іншымі персанажамі.
   У вершы Зуёнка пачуцці маці раскрываюцца праз метафары: "разгладзіць ёй маршчыны, высушыць на родным твары слёзы", "гамоніць з імі (кашулямі)", эпітэтаў: родны твар, тысячы прычын, паўтораў: "чаму", "чакай мяне, чакай…"
   5. У якасці эпіграфа да апавядання Васіля Быкава "Незагойная рана" можна ўзяць радкі з верша:

Ідуць гады,
I кожны дзень чакае маці сына.

Комментарии (0)

Нет комментариев. Ваш будет первым!