Найти на сайте: параметры поиска

Увага!!! Невялікія апавяданні і вершы пададзены ў поўным варыянце.

Набыць беларускія кнігі можна на сайце halijafy.by

  Калі верш не бачны на экране смартфона, павярніце экран гарызантальна

Если стихотворение не отображается на экране смарфона, раверните экран горизонтально.



Васіль Вітка - ППШ

Кнопка отправить на печать

Я спытаўся ў малыша:
– Што такое – ППШ?
 
Доўга думаў малыш:
– Ну й загадку задалі ж...
 
Думаў дзень, думаў два –
Забалела галава.
 
Вас цяпер я папрашу:
Памажыце малышу.
 
Хто адразу адгадае,
Хай руку ён падымае
 
І гаворыць: – Я гатоў
Растлумачыць тайну слоў...
 
Нешта ж доўга я чакаю...
Што? І з вас ніхто не знае?
 
Рук паднятых я не бачу.
Сам тады вам растлумачу:
 
Першым П стаіць вышыннае
І чытаецца: ПТУШЫНАЯ,
 
П, што выгнута падковаю,
Азначае: ПАЧАТКОВАЯ,
Ну, а што такое Ш –
Ясна і для малыша.
 
Пойдзеш з намі ў ППШ,
Ўсё, што ўбачыш, апішы.
А то, можа, ты ляўша,
Дык дзяцей лепш не смяшы.
 
Навучыся правай перш,
Тады сілу папрабуй.
 
Хоч – пішы адразу верш.
Хоч – ракетаю кіруй.
 
– А хіба мы на ракеце?
Не, давайце пехатой.
Бачыце, як блізка свецяць
Літары на школе той,
На ўсю браму:
ППШ.
 
З-пад свайго капелюша
Пазірае на нас, дзеці,
Сам дырэктар, слаўны Пеця,
 
Пётр Пятровіч ён для вучняў,
Для мяне друг неразлучны.
 
– Здароў, Пеця-Певунец,
Бурштыновы грабянец!
 
Ты даруй, брат, што я мусіў
Да цябе прыйсці з экскурсіяй.
 
Можа, мы прыйшлі зарана,
Што яшчэ ў вас не прыбрана,
 
Не расстаўлены і парты
І не вывешаны карты?
 
– Ат, – махнуў крылом дырэктар, –
Так бывае ў нас нярэдка.
 
Празвінеў даўно званок,
Не прыйшоў ніхто на ўрок.
 
Я прачнуўся на зары,
Сабраў сшыткі, буквары,
 
Па надворку пахадзіў,
Потым вучняў пабудзіў,
 
Па чарзе пачаў пытаць:
– Як умееце чытаць?
 
І ніводзін мой сынок
Не знаў ўрока назубок.
 
Ні адной задачкі
Не рашылі качкі.
 
Дзюбаю вадзіла гусь
І па карце лазіла,
 
Ўсё шукала Беларусь
Ў Афрыцы і ў Азіі.
 
Так шукала ўпарта –
Выдзеўбла ўсю карту.
 
А дачушка курачка,
Як зляцела з седала,
 
Выбегла на вулачку:
– Я ж яшчэ не снедала.
 
А ў нас сёння бліны,
Тата, дай мне выхадны.
 
Тары-бары, растабары:
Ты купі мне акуляры,
 
А то я не бачу,
Як рашаць задачу.
 
– Ты, малая, не хітры,
Не гуляй у жмуркі.
 
Колькі будзе 2 + 3? –
Я спытаўся ў куркі.
 
Адказала курка: – 7.
Збегаю дамоў, пад’ем.
 
А пасля прыйду з дружком,
З выдатнікам індыком.
 
А выдатнік індык,
Ён старацца не прывык
Ні лічыць, ні пісаць
І не знае 5 + 5,
Толькі ўмее балбатаць:
 
«Блу-блу-блу,
Блу-блу-блу –
Вельмі ж я чытаць
Луб-лу».
 
Пяты год буквар дзяўбе,
А запомніў:
А і Б.
 
– Грамацей, грамацей,
Ты парадуй нас, гасцей.
 
Калі знаеш А і Б,
Дам загадку я табе:
 
Дзве сястрыцы А і Б
Добра гралі на трубе.
 
Памагчы заўсёды рад
Быў сястрыцам меншы брат.
 
Сам залез ён у трубу
І як крыкне: – Ту-бу-бу!
 
Чуюць сёстры – гук не той.
Ах ты, жэўжык, ну пастой!
 
А браток з трубы – скок, скок,
І няма – прапаў браток.
 
Папрабуй улаві
І самога назаві.
Назаві, назаві!
Хто адкажа, дзеці?..
– І!
 
А выдатнік індык
Сюды – пык, туды – мык:
– Брата іх не бачыў я.
Я не знаў яго імя,
Я не быў у трубе,
Знаю толькі А і Б.
 
Вось прывёў дырэктар нас
У свой самы лепшы клас.
 
– Гэта самы клас культурны.
Хто сягоння ў нас дзяжурны?
 
– Я, пляменнік ваш, Яўтух.
– А прозвішча?
– Пі-я-тух.
 
Чаму стол на адной ножцы?
І адкуль у вас на дошцы
Тут кляновыя лісты?
Растлумач, дзяжурны, ты.
 
Нешта я не разбяруся:
Палачкі, кручкі, калябкі...
– Пётр Пятровіч, гэта ж гусі
Малявалі свае лапкі!
 
– Дзе сціралка?
– Украла галка.
 
– Бачыш, пылам клас пакрыты?
А чаму ты сам не ўмыты?
Непарадак, Піятух!
 
А Яўтух той – хітры зух:
– Пётр Пятровіч, скажу вам,
Дык я ж – сан і ўсюды сам:
 
Я ж і тут, я ж і там,
Хоць вазьмі ты разарвіся...
 
– А які ж у цябе сан?
– Старшыня ж я
Сан-
Камісіі.
 
От якая ППШ,
Лепш маўчыце, дзеці, ша.
Нізашто больш не вазьмуся
Я туды вадзіць экскурсіі.
 
Даў зарок
І падпісаўся:
Ваш дружок –
Вясёлкін Вася.
 
1962