Найти на сайте: параметры поиска

Увага!!! Невялікія апавяданні і вершы пададзены ў поўным варыянце.

Пры выкарыстанні матэрыялаў сайта спасылка на karotkizmest.by абавязкова

Набыць беларускія кнігі можна на сайтах prastora.by і knihi.by.

Электронныя версіі беларускіх кніг на сайце kniharnia.by, для дзетак chitaemdetyam.com

  Калі верш не бачны на экране смартфона, павярніце экран гарызантальна

Если стихотворение не отображается на экране смарфона, раверните экран горизонтально.



Васіль Вітка - Першая пяцёрка

Кнопка отправить на печать

Увага!!! Поўны змест

   У школу Наташа ўзяла з сабой ляльку Кацю. Пасадзіла побач і сказала:
   – Сядзі ціха і слухай, што кажа настаўніца.
   Але Каця не магла доўга ўседзець. Як толькі паварочвалася Наташа, паварочвалася і Каця. I мала таго, што паварочвалася. Кожны раз яна яшчэ і плакала:
   – А-а-а!
   – Хто гэта плача? – спыталася настаўніца.
   – Каця, – адказала Наташа.
   – Яна яшчэ малая, – спагадліва пагладзіла па галаве Кацю настаўніца. – Ёй яшчэ рана ў школу. Яе трэба аддаць у дзіцячы сад.
   Нядаўна Наташа сама хадзіла ў дзіцячы сад. Добра ў садзе, весела. Але як гэта аддаць Кацю? Сумна зрабілася Наташы. Ды іншае рады не было.
   Назаўтра, ідучы ў школу, яна забегла ў сад і папрасіла:
   – Няхай Каця ў вас пабудзе, пакуль я ў школе...
   Загадчыца Марыя Антонаўна ўсміхнулася і сказала так, як гаварыла заўсёды мамам:
   – Будзьце спакойныя, грамадзяначка...
   Наташа радасна пайшла ў школу. I праўда, як гара звалілася з плячэй. Седзячы за партай, яна старанна выводзіла літару за літарай, ёй ніхто цяпер не замінаў. «Мама» – напісала Наташа.
   Настаўніца паглядзела і сказала:
   – Малайчына! – і загадала яшчэ раз напісаць.
   I Наташа, больш упэўнена націскаючы на пяро, зноў вывела дарагое ёй слова.
   Настаўніца нахілілася над Наташыным сшыткам і чырвоным алоўкам паставіла пяць. Гэта была першая Наташына пяцёрка.
   Як толькі скончыліся заняткі, Наташа памчалася дадому.
   – Я пяцёрку нясу! – сказала яна яшчэ ў парозе.
   – За што, дачушка? – абрадавалася маці.
   – За маму, – адказала Наташа. – За цябе, мамачка...
   I толькі ўвечары, калі трэба было садзіцца за ўрокі, Наташа спахапілася:
   – Ой, а Кацю ж я пакінула ў садзіку. Пабягу забяру.
   – Позна, дачушка, Каця спіць ужо.
   Шкада было лялькі, але Наташа ўспомніла словы Марыі Антонаўны: «Будзьце спакойныя, грамадзяначка...» – і адразу супакоілася.
   Яна разгарнула буквар і пачала вучыць урок.

1959

Комментарии (0)

Нет комментариев. Ваш будет первым!