Найти на сайте: параметры поиска

Увага!!! Невялікія апавяданні і вершы пададзены ў поўным варыянце.

Пры выкарыстанні матэрыялаў сайта спасылка на karotkizmest.by абавязкова

Набыць беларускія кнігі можна на сайтах prastora.by і knihi.by.

Электронныя версіі беларускіх кніг на сайце kniharnia.by, для дзетак chitaemdetyam.com

  Калі верш не бачны на экране смартфона, павярніце экран гарызантальна

Если стихотворение не отображается на экране смарфона, раверните экран горизонтально.



Васіль Вітка - Абнова

Кнопка отправить на печать

Увага!!! Поўны змест

   Гэта былі яго першыя сапраўдныя штаны. Не кароценькія, па калені, што дагэтуль насіў Стась, а з доўгімі калашынамі, з адпрасаваным рубчыкам, з кішэнямі. У іх можна было ўвабраць кашулю, поверх падперазаўшы папружкаю.
   Стась адразу ж вырас. Гэта заўважыла і мама.
   – Ну, ты цяпер сапраўдны мужчына, – прызнала яна, аглядаючы пакупку.
   – Насі здароў, – сказала сястра Наташа. Гэта было і павіншаванне і пажаданне. Так заўсёды гаварылі таму, хто надзяваў абнову.
   Стась адчуваў сябе шчаслівым. У сваім шчасці ён не заўважыў, як пераглянуліся паміж сабой мама з бабкай і з усёй стараннасцю пачалі падцягваць яму штаны.
   – Даўгаватыя, – сказала мама.
   – Ат, вырасце – будуць у самы раз, – запэўніла бабка.
   – Прыйдзецца караціць, – стаяла на сваім мама.
   А Наташа, здаўмеўшыся, пра што ідзе гаворка, з гатоўнасцю паднесла ножанкі.
   – Рэзаць? – спытала яна, ухапіўшы брата за калашыну.
   Толькі цяпер Стась скеміў, што адбываецца змова, якая пагражае яго шчасцю.
   – Не дам рэзаць! – закрычаў ён так, што жанчыны сумеліся і адступілі. – Не хачу кароткіх штаноў! – рашуча сказаў Стась. – Я ўжо вялікі.
   – Але, унучак, – згадзілася бабка. – Я ж кажу, што няхай будуць нападрост.
   Стась з удзячнасцю паглядзеў на бабку. Самая старэйшая з жанчын прызнавала яго законнае права насіць сапраўдныя штаны. Цяпер Стась не саступіў бы і на макавае зерне, баронячы гэтае права.
   На гэтым сямейная рада была скончана. Стась доўга пакручваўся перад люстэркам. Ён перамог. Праўда, хадзіць пераможцу было не так ужо лёгка, бо штаны сюд-туд з’язджалі і з’язджалі.
   – Дай я прышыю шлейкі, – сказала мама, – і ты будзеш насіць цераз плячо.
   Гэта было новай знявагай мужчынскай гордасці Стася. Пакрыўджаны, ён выйшаў з хаты. I толькі на вуліцы, у кампаніі сяброў, адчуў, што сапраўды штаны не па ім.
   – Што ты як сам не свой? – спыталіся ў яго хлопцы.
   – Свой, – адказаў Стась.
   Тады сябры, ведаючы, што Стась вельмі ж любіў дужацца, пачалі штурхаць яго пад бакі.
   – Чаго ты стаіш як слуп? – засмяяліся хлопцы і яшчэ з большым задзёрам заскакалі вакол Стася.
   Забыўшы пра абнову, Стась рынуўся ў атаку.
   Новыя штаны адразу ж з’ехалі на пяты. Стась наступіў на калашыны і паваліўся. Сябры аж заходзіліся ад рогату. А Стась, як спутаны конь, таптаўся на месцы. Потым, падцягнуўшы пояс пад самы падбародак, ён кінуўся наўздагон за вясёлым гуртам. Але нават самыя меншыя не вельмі ўцякалі ад яго, а, пацвельваючыся, падбягалі ззаду і чапляліся за плечы. Яны ведалі, што Стасю адной рукой усё адно не падужаць іх.
   Вярнуўшыся дадому, Стась паціху, каб ніхто не бачыў, дастаў з прыскрынку ножанкі і выйшаў у сенцы. Цяпер ён паказаў сваю волю штанам. Як толькі яны аб’ехалі на пяты, ён адцягнуў вышмарганую ў пяску закаўрашыну і са злосцю заціснуў яе ў сталёвую пастку. Пэўна, ножанкі былі тупыя, а можа, у Стася не было такой сілы, каб адным махам расправіцца са штанамі, сукно не паддавалася, а толькі клычылася.
   Доўга мучыўся Стась і, не вытрываўшы крыўды, моцна заплакаў.
   Маці выбегла ў сенцы.
   – Чаго ты? – спалохана спыталася яна.
   – Я... я... – сказаў, плачучы, Стась, – я хачу быць сам свой.
   Хоць і шкада было абновы, штаны Стася прыйшлося-такі караціць. I хлопец стаў сам свой.

1958

Комментарии (0)

Нет комментариев. Ваш будет первым!