Найти на сайте: параметры поиска

Увага!!! Невялікія апавяданні і вершы пададзены ў поўным варыянце.

Набыць беларускія кнігі можна на сайце halijafy.by ці на сайце oz.by

  Калі верш не бачны на экране смартфона, павярніце экран гарызантальна

Если стихотворение не отображается на экране смарфона, раверните экран горизонтально.



Васіль Быкаў - Сваякі - ГДЗ

Кнопка отправить на печать

   1. Алесь і Сёмка вырашылі ісці ў партызаны. Пра сваё рашэнне яны паведамілі маці. Тая вырашыла іх, яшчэ падлеткаў, амаль што дзяцей не адпускаць, бо лічыла, што там ад іх будзе мала карысці і толькі "па-дурному загінуць". На мацярынскі крык, нават вілачнік, з якім маці падскочыла да хлопцаў, яны адрэагавалі з каменнай абыякавасцю. I гэта пераканала маці, што рашэнне яны не зменяць.
   2. Звярнуцца па дапамогу да пляменніка маці падштурхнула жаданне "хутчэй самой легчы тру-пам на гэтым іх вар'яцкім шляху, але засцерагчы іх ад смерці". Першыя сумненні ў правільнасці такога рашэння з'явіліся ў жанчыны ў той момант, калі яна пераступіла парог і ўбачыла пляменніка і паліцаяў. У яе "на імгненне варухнулася прыкрасць і шкадаванне, што прыйшла сюды". Гэта пачуцце ўзмацнілася, калі паліцаі, пачуўшы просьбу маці, ускочылі. Тады "у сярэдзіне ў яе нешта здрыганулася і ўпала". Пачуцце бяды не пакідала маці. Калі сустрэлі кульгаватага Пракапчука, у яе з'явілася "непрыемнае страхавітае адчуванне". I ўжо ў хаце, калі сын кінуўся бегчы, яна адчула, што "нешта крута збочыла да нядобрага і непатрэбна страшнага". Убачыўшы забітага сына, яна закрычала ад "усведамлення велізарнай несправядлівасці", зайшоўшыся ў амаль "здзічэлай шалёнай роспачы ад такой непапраўнай бяды". Калі забілі другога сына, маці зразумела, якую "недаравальна жахлівую бяду наклікала на іх і на сябе".
   3. Нелюдзі, не помнячыя радства, смелыя толькі гуртам, прадажныя, неадукаваныя (Ад міня не ўцекёць!), злобныя і крыважэрныя — такімі паказаў Васіль Быкаў паліцаяў. Такім з'яўляецца і Дрозд. Ён прыходзіўся сваяком маці, яе дваюрадным пляменнікам. Аўтар адразу звяртае нашу ўвагу на "зласнаватым позірку". Пачуўшы просьбу маці, ён "рашуча ўскочыў — рослы цяжкі мужчына ў сподняй блакітнай майцы". І гэты рашучы рух нам падказвае, што ўжо ў тую ж хвіліну ён прыняў рашэнне. I гэта было рашэнне не роднага чалавека, не сваяка, бо ён "таропка нацягнуў на сябе свой паліцэйскі мундзір, сарваў са сцяны вінтоўку" і сказаў: "Барсук, прыхапі канец". Звяртаючы ўвагу на знешні выгляд, на рост (перад намі моцны мужчына), на тое, як узброіўся гэты чалавек перад сустрэчай з двума падлеткамі, амаль дзяцьмі, аўтар хацеў падкрэсліць, што са смеласцю ён не мае нічога агульнага. Яе нават не хапіла, каб пайсці аднаму на сустрэчу. I яны, чацвёра мужчын, ідуць арыштаваць дваіх дзяцей, скруціць ім рукі і весці на расправу.
   Сустрэўшы супраціўленне, гэтага нелюдзя не спыніла радство, ён спачатку "дужа ўдарыў прыкладам" хлопца, а затым "узняў свой карабін". Знямоглую ад гора маці адкінуў "цяжкім прыкладам" ад паркана са словамі: "Прэч, гадаўка!".
   Нічога чалавечага не засталося ў паліцая. Аўтар падкрэслівае "ваўкаватасць" Дразда, які, забіўшы сваіх братоў, пахваліў другога паліцэйскага за ўдар "пад дых" і задаволена палез за махоркай.
   4. Калі маці прывяла ў хату паліцаяў, то яе "уразіў выраз спалоху, бадай — што, жаху" на вельмі "яшчэ дзіцячым твары" Сёмкі. Убачыўшы ворагаў,ён кінуўся ў дзверы, паліцаі стралялі яму ў спіну. З "шалёнай роспачы" вывеў маці "знаёмы і ў той жа час зусім інакшы голас яе старэйшага сына:
   — Халуі прадажныя ".
   Аўтар звяртае ўвагу на яго "гняўлівы і цвёрды твар". Алесь трымаў сябе мужна і тады, калі яго вывалаклі з сенцаў і пачалі круціць рукі.
   — Бобікі. Будзе і на вас вяроўка!
   — Смерць Гітлеру!
   Гэта былі апошнія словы старэйшага сына.
   Аўтар супрацьпастаўляе паводзіны сыноў і паліцаяў.
   Не падпарадкаваўся ворагам Сёмка, як сапраўдны герой загінуў старэйшы сын.
   Зусім іншыя паводзіны ў Дразда і яго паплечнікаў.
   Паліцаі, калі заходзілі ў хату, уперад адправілі маці, нават падштурхнулі яе. Яны баяцца бяззбройных падлеткаў, амаль дзяцей, страляюць у спіну Сёмку, скручваюць рукі Алесю.
   5. Аўтар так перадае душэўны стан маці, якая "корчылася на маладой мураве", усвядоміўшы сваю жахлівую памылку: у тыя хвіліны маці "ўсё бачыла, але... ні на што не рэагавала". А калі "пацішэў балючы звон у галаве", паднялася, "акінула няцямным, здзічэлым позіркам" двор з целамі сыноў і пайшла да калодзежа, каб загінуць нялюдскай, недаравальнай смерцю.
   6. У беларусаў ёсць прыказка: "Хто топіцца, той за саломку хопіцца". Маці ў сваім бязмежным жаданні зберагчы сыноў, як за гэту саломку, схапілася за сваяка Дразда, не надаючы вялікага значэння яго службе ў паліцыі. Для яе ён быў сваяк, родны. У тую хвіліну жанчына не разумела, што сярод паліцаяў няма і не магло быць сваякоў. Туды ішлі нелюдзі, якія гублялі не толькі сваяцкія адносіны, а, увогуле, чалавечыя рысы.

Комментарии (0)

Нет комментариев. Ваш будет первым!