Найти на сайте: параметры поиска

Увага!!! Невялікія апавяданні і вершы пададзены ў поўным варыянце.

Пры выкарыстанні матэрыялаў сайта спасылка на karotkizmest.by абавязкова

Набыць беларускія кнігі можна на сайтах prastora.by і knihi.by.

Электронныя версіі беларускіх кніг на сайце kniharnia.by, для дзетак chitaemdetyam.com

  Калі верш не бачны на экране смартфона, павярніце экран гарызантальна

Если стихотворение не отображается на экране смарфона, раверните экран горизонтально.



Барыс Сачанка - У зімовым лесе

Кнопка отправить на печать

   Нечакана нападаў, лёг снег. I тата з мамаю, спахапіўшыся, што дроў на зіму нарыхтавалі малавата, пачалі збірацца ў лес.
   I мяне з сабой вазьміце, – папрасіўся ў іх сынок Петрык.
   – А не змерзнеш? – спытаў у Петрыка тата.
   – Не-а!
   Апранулі Петрыка цяплей і ўзялі з сабою.
vВыехалі з вёскі. Петрык ад здзіўлення аж рот разявіў. Вачам сваім не паверыў: такая прыгажосць! Быццам чысценькаю белаю ватаю ўсё навокал абкладзена – дарога, дрэвы, кусты. А ў лесе, у лесе што! Елачкі, сасонкі, здаецца, аж папрыгіналіся ад цяжару. Ды і дубы, клёны, ясені зусім інакш выглядаюць, чым улетку. Бароды сівога моху на камлях быццам яшчэ больш пасівелі, пагусцелі, а голле паўкрывала пухнатая шэрань. і далёка-далёка ўсё відаць, нават сляды звяроў.
   Тата з мамай, узяўшы пілу і сякеру, ужо завіхаліся каля паваленай – ці не бурай? – старадрэвіны. А Петрык усё ніяк не мог адвесці вачэй, любаваўся і любаваўся зімовым лесам.
   – Тук-тук-тук! – пачулася раптам аднекуль зверху.
   I Петрык насцярожыўся, спытаў таямніча:
   – Хто гэта там стукае?
   – Дзяцел, – адказаў тата.
   – Што ён робіць?
   – А ты схадзі ды паглядзі!
   Пайшоў Петрык пад тое дрэва, адкуль стук чуўся. І доўга глядзеў, хочучы здаўмецца, што робіць высока на дрэве чырвонагаловы прыгажун дзяцел. Аж пакуль холадна не стала, не змёрз. Толькі тады спахапіўся Петрык, да таты, мамы пабег.
   – Мне холадна, – прызнаўся ён.
   – Холадна? – не здзівіўся тата. – А ты пагрэйся.
   – Як пагрэцца?
   – А вось на табе ручку пілы ды дровы пілуй. А я тым часам сучча буду абсякаць. Глядзіш – сагрэешся, дый мы з маці хутчэй управімся, дадому паедзем.
   Узяў Петрык ручку пілы, пачаў пілаваць разам з мамай дровы. Ён да сябе пілу цягне, а мама – да сябе. I не заўважыў, як сагрэўся. Нават рукавіцы з рук зняў, кажушок расшпіліў.
   – Ну, сагрэўся? – спытаў у Петрыка тата.
   – Сагрэўся, – весела адказаў Петрык і засмяяўся.
   – Чаго гэта ты раптам? – паглядзела на Петрыка мама.
   – Дзятла ўспомніў.
   – Што, здагадаўся, чаму ён так упарта дзюбаю тукае? – падміргнуў тата.
   – Ага. Таксама, мусіць, грэецца.
   – Грэецца, а заадно і дрэва лечыць, – дадаў тата.

Комментарии (0)

Нет комментариев. Ваш будет первым!