Найти на сайте: параметры поиска

Увага!!! Невялікія апавяданні і вершы пададзены ў поўным варыянце.

Набыць беларускія кнігі можна на сайце halijafy.by ці на сайце oz.by

  Калі верш не бачны на экране смартфона, павярніце экран гарызантальна

Если стихотворение не отображается на экране смарфона, раверните экран горизонтально.



Анатоль Кудравец - Падарунак

Кнопка отправить на печать

   Вавёрачку прынёс бацька з лесу. Ён расказаў, як яны павалілі тоўстую асіну, пачалі крыжаваць яе і раптам пачулі глухі кволенькі галасок. Доўга не маглі зразумець, адкуль ён. Галасок ішоў з дрэва, з дупла. Пашырылі сякерай дупло і дасталі адтуль маленькае шэра-карычневае стварэнне з круглымі, як канапляныя зярняты, чорнымі вочкамі і фігурна закручаным хвосцікам. Вавёрачка!
   Дзіўна, але яна адразу стала свойскай – лёгка ішла на рукі, брала з далоні семкі, арэшкі, хлеб.
   – Малое – дурное, – жартаваў бацька і дазволіў Івану выхоўваць яе так, як атрымаецца. Іван так і выхоўваў яе, а правільней, дазваляў рабіць усё, што яна хацела.
   Вавёрачка нікога і нічога не баялася – ні людзей, ні Мурзіка, ні кошкі. Праўда, Мурзік спачатку быў загырчаў, нават наструніў хвост, але бацька паківаў пад носам у таго пальцам: «Ну-ну!» – і ўсё стала на сваё месца. А кошка адразу ўзяла вавёрачку ў сваю кампанію: печ вялікая, месца хопіць усім.
   Так і пайшло жыццё далей. Вавёрачка падрастала, хоць разумнейшая і не станавілася, была ўсё такая ж даверлівая і ручная. Іван браў яе ў школу, і яна ціха сядзела ў кішэні яго пінжака, высунуўшы чорны носік, ці, скруціўшыся, спала там у цяпле. Браў з сабой, калі ішоў да каго-небудзь з сяброў, і зноў яна ніколі не надакучвала: сядзела сабе ціхенька ў дамку-кішэні, а калі нават яе даставалі адтуль – паскача па стале, па руках, плячах і зноў шусь назад у кішэню.
   За лета вавёрачка вырасла, поўсць яе распушылася, стала бура-серабрыстая, бліскучая, а хвост – што той шалік: легла і накрылася. Пад Іванавым акном расла разгатая пепінка. Іван расчыняў акно ў сад, і вавёрачка лёгка пераскоквала з падаконніка на галінку, з галінкі – далей у сад. Але варта было Івану ціхенька пасвістаць – цю-цю-цю! – і яна зноў тут, каля акна.
   З часам у вавёрачкі з’явілася тайна – яна пачала хавацца. Тут ёсць – тут няма. І ніхто, нават Іван, не ведаў яе схованкі. Вось толькі што была на вачах, а тут раз – і прапала. Можна было перавярнуць увесь дом, а яе не знойдзеш. Потым – раз, як з неба, – скок, і сядзіць ужо на печы. Смех дый годзе!
   Пад восень вавёрачка пачала затрымлівацца ў садзе даўжэй і даўжэй. Але Івана гэта не турбавала: нікуды не дзенецца, захоча есці – вернецца. І праўда, яна вярталася. Потым маці ўбачыла ў садзе не адну, а дзвюх вавёрачак: яны гулялі, скакалі адна за адной, весяліліся.
   Начаваць вавёрачка прыйшла гэтым разам дамоў. Але назаўтра нанач не вярнулася. Не вярнулася яна і на другі, і на трэці дзень.
   Пагараваў, пагараваў Іван і змірыўся: што ж, мусіць, вавёрачка пайшла дамоў, у свой лес. А паколькі іх бачылі ў садзе ўдзвюх, то ёй не будзе там сумна, не прападзе. Суцяшаў яго гэткімі словамі і бацька: кожны любіць волю – і чалавек, і звер.
   Надышлі халады, трэба было цёпла апранацца, і Іван успомніў пра новае паліто, што яны летам купілі разам з маці. Яно ўвесь час вісела на вешалцы за печчу.
   Зняў Іван паліто з вешалкі, сунуў руку ў рукаў, і адтуль, як з мяшэчка, пасыпаліся арэхі, цукеркі, сухарыкі. «Ну і вавёрачка, ну і малайчына! – падумаў Іван. – Гэта ж, мусіць, так яна вырашыла аддзячыць за ўсё добрае, што зрабіў для яе».
   Апрануў Іван паліто, павярнуўся перад маці, – тая і рукамі ўспляснула. На спіне, якраз насупраць рукава, у паліто была акуратна прагрызена круглая, велічынёю з яблык, дзірка. А за ёю, у рукаве, вата, саломінкі, ніткі – сапраўднае ўтульнае гняздзечка. Дык вось куды хавалася вавёрачка, дык вось чаму ніхто не мог яе знайсці!
   Але гэта быў ужо другі «падарунак».

Комментарии (0)

Нет комментариев. Ваш будет первым!