Найти на сайте: параметры поиска

Увага!!! Невялікія апавяданні і вершы пададзены ў поўным варыянце.

Набыць беларускія кнігі можна на сайце halijafy.by ці на сайце oz.by

  Калі верш не бачны на экране смартфона, павярніце экран гарызантальна

Если стихотворение не отображается на экране смарфона, раверните экран горизонтально.



Анатоль Бутэвіч - Цікаўная котка

Кнопка отправить на печать

Увага!!! Поўны змест

   Жыла-была ў адной гарадской кватэры котка. За пярэсты колер поўсці назвалі яе Рыскай. Гаспадынька Надзейка не магла нацешыцца ёю, маленькай, пушысценькай, на кароткіх тоўстых ножках. Котка была вельмі цікаўная. Да ўсяго ў кватэры пільна прыглядалася, усё хацела пакратаць сваімі мяккімі лапкамі, паспрабаваць на зуб.
   Бывала, залезе на стол, абнюхае ўвесь посуд і незнарок сапхне кубачак. А сама схаваецца пад канапу ці то ад шуму, ці то ад страху, каб не пакаралі.
   А то зачэпіцца кіпцікамі за карункавую фіранку і гушкаецца, як на арэлях, пакуль разам з ёй не сарвецца на падлогу. I так заблытаецца ў тоненькай тканіне, што і вылезці без дапамогі Надзейкі не можа.
   Іншым разам доўга пазірае на гульню рыбак у круглым акварыуме, а пасля ўскочыць на столік і лапкай драпае па шкле, нібыта спрабуе падагнаць рыбак, каб не ленаваліся хутчэй плаваць.
   А то спалохана-здзіўлена пазірае на экран тэлевізара. I вельмі радуецца, калі Надзейка выключыць тых клыкастых пачвар-кракадзілаў, што спадцішка хапаюць сваю ахвяру.
   Сапраўднае раздолле было Рысцы ў двары. Тут ужо цікавых рэчаў нюхаць – не перанюхаць, драпаць – не перадрапаць, кусаць – не перакусаць…
   Ад усяго гэтага хадзіла Рыска з паколатым носікам, з абламанымі кіпцікамі і бруднымі лапкамі.
   А неяк Надзейчын тата прыехаў дамоў на вялізнай бліскучай цаццы на чатырох колах. Пасля гэтага яны з татам ездзілі на машыне то ў лес, то на рыбалку, то да бабулі ў вёску. Рыску з сабой не бралі, пакідалі ў кватэры. Калі вярталіся, Рыска радасна круцілася вакол машыны. Часам ёй удавалася залезці на вялізную цацку і пабегаць па яе бліскучай паверхні. Пасля гэтага на белай фарбе заставаліся брудныя сляды, якія тата выціраў, ціха сварачыся на котку.
   Але цікаўнасць перамагала, і Рыска залазіла на гэту цацку зноў. Яна зазірала праз выпуклае шкло ўсярэдзіну, дзе было яшчэ болей розных дзівосных забавак.
   I вось аднойчы, калі Надзейчын тата забыўся зачыніць дзверцы, Рыска ціхенька залезла ў машыну. Ну і здаволіла ж яна сваю цікаўнасць, абнюхваючы і драпаючы незнаёмыя рэчы. У прадаўгаватым люстэрку, што вісела высока ўгары, убачыла… коціка, які ўважліва пазіраў на яе, нібыта запрашаў пазнаёміцца.
   Рыска таксама зацікавілася гэтым пушысцікам. Захацелася наблізіцца да яго, панюхаць чырвоную пыску і паторгаць за доўгія вусы. Яна залезла на нейкі чорны абаранак, стала на заднія лапкі ужо зусім блізка той пушысцік, вось-вось дацягнецца да яго…
   І раптам нешта пад лапкамі Рыскі як заверашчыць, як зойдзецца доўгім пранізлівым крыкам!
   Рыска маланкай скацілася з чорнага абаранка, выскачыла з машыны і зашылася ў куст бэзу. Ледзьве выбавіла яе адтуль Надзейка.
   Пасля таго здарэння Рыска доўга не падыходзіла да крыклівай цацкі. Надзейка заўважыла, што і да іншых рэчаў яна пачала адносіцца насцярожана.
   Носік у Рыскі загаіўся, а кіпцікі на чыстых лапках сталі вострымі і бліскучымі.
   Але ці надоўга?

Комментарии (0)

Нет комментариев. Ваш будет первым!