Найти на сайте: параметры поиска

Увага!!! Невялікія апавяданні і вершы пададзены ў поўным варыянце.

Пры выкарыстанні матэрыялаў сайта спасылка на karotkizmest.by абавязкова

Набыць беларускія кнігі можна на сайтах prastora.by і knihi.by.

Электронныя версіі беларускіх кніг на сайце kniharnia.by, для дзетак chitaemdetyam.com

  Калі верш не бачны на экране смартфона, павярніце экран гарызантальна

Если стихотворение не отображается на экране смарфона, раверните экран горизонтально.



Анатоль Бутэвіч - Прыгоды лісціка-карунчыка

Кнопка отправить на печать

   У агародзе, каля Надзейчынай хаты, рос маленькі клёнік у махнатай зялёнай шапцы. А на ім разам са сваімі брацікамі красаваўся і раскашаваў пад шчодрым сонцам лісцік-карунчык. Надзейка часта любавалася густалістым уборам клёніка. Калі ж надарылася засуха, яна ў сваім маленькім вядзерцы насіла ваду, палівала дрэўца. I тады лісцік-карунчык і яго браты ўдзячна шапацелі, нібыта дзякавалі Надзейцы за дапамогу.
   Неўзабаве прыкаціла на рыжым кані барвова-квяцістая восень. Яна кожны дзень прыбірала ў чырвань і пазалоту дрэвы. Не абмінула сваімі чарамі і клёнік. Успыхнуў ён яркай чырванню, пачаў убор свой губляць. Лісцікі адрываліся ад дрэўца і, як гарэзлівая малеча, доўга гушкаліся на паветраных арэлях.
   Толькі лісцік-карунчык усё трымаўся за дрэўца, цяжка было адрывацца ад роднай галінкі. Ён з сумам назіраў, як ягоныя брацікі ў вясёлым карагодзе кружыліся вакол клёніка.
   У развагах, ваганнях і гушкані міналі дні. Усе больш і больш братоў лісціка-карунчыка ападала на зямлю. Толькі ён не мог вырашыць, што рабіць.
   I вось лісцік-карунчык застаўся на дрэўцы зусім адзін. Цёмнай ноччу ён трымцеў ад пранізлівага халоднага ветру. Днём яго часта паласкалі дажджы. Няўтульна і адзінока стала лісціку-карунчыку. I не было каму паскардзіцца на свой горкі лёс.
   Аднойчы да клёніка прыйшла Надзейка. Яна збірала з прыгожых лістоў букет. I тады лісцік-карунчык адважыўся. Ён заплюшчыў вочы, напружыніўся і… саслізнуў уніз.
   Вецер імкліва падхапіў яго, тузануў і панёс угару  так,   што   аж  дух   захапіла.   Пасля  лісцік-карунчык лёгка і плаўна закружыў у пругкім паветры.
   Ён і не заўважыў, як трапіў у капюшон Надзейчынай курткі. Там было цёпла і ўтульна.
   Дома мама распранала Надзейку і знайшла лісцік-карунчык.
   – Што гэта ты тут схавала? – здзівілася яна.
   – Гэта мне восень падарыла, – узрадавалася дзяўчынка.
   А лісціку-карунчыку было нявесела. Надзейцы нават здалося, што ён паскардзіўся: «Мне сумна без братоў…»
   – Ты пагрэйся ў нас, а ранічкай я аднясу цябе да тваіх брацікаў, – супакоіла дзяўчынка.
   Назаўтра Надзейка прыбегла да клёніка. Але лісця пад ім ужо не было. Тата згроб яго і вынес з агарода.
   На Надзейчынай далоньцы адзінока ляжаў лісцік-карунчык. На яго чырванаватым тварыку ірдзелі дзве маленькія кропелькі – ці то ён заплакаў ад жалю, ці то скаціліся самотныя расінкі-слязінкі з яго роднай галінкі.
   – Не гаруй, – суцешыла Надзейка. – Перазімуеш у нашай хаце. А вясной я пакажу табе на клёніку зялёныя лісточкі – тваіх новых брацікаў.

Комментарии (0)

Нет комментариев. Ваш будет первым!