Найти на сайте: параметры поиска

Увага!!! Невялікія апавяданні і вершы пададзены ў поўным варыянце.

Пры выкарыстанні матэрыялаў сайта спасылка на karotkizmest.by абавязкова

Набыць беларускія кнігі можна на сайтах prastora.by і knihi.by.

Электронныя версіі беларускіх кніг на сайце kniharnia.by, для дзетак chitaemdetyam.com

  Калі верш не бачны на экране смартфона, павярніце экран гарызантальна

Если стихотворение не отображается на экране смарфона, раверните экран горизонтально.



Алесь Салавей - Сын

Кнопка отправить на печать

1

Бядой прыгноблены твой стан,
мая пакутная айчына.
Красу растурзвае злачынна
працемрай шчорнены гаман.
Здабыць святло, развеяць зман
ты здому выправіла сына...
Нясцерпны боль, пахілы стан
і слёзы, мора слёз, айчына!
 

2

Яны, закулі што цябе,
шукаюць троп твайго дзіцяці.
Нясплямнасць ганьбяць у пракляцці –
у зацямрушанай кляцьбе.
Ці-ж у няроўнай барацьбе
устоіць сын – спадзея маці?
Ці смерць асочвае цябе
заўчаснай смерцяю дзіцяці?
 

3

А ў сэрцы голас: – “Хай няма
людзей з табой, а толькі горы,
няхай прытулак твой – у горы
без варты змрочная турма, –
цябе не згнібе ціхама
няўхільнасці memento mori.
Мужней, будзь гартным, хай няма
цяпла, а толькі лёд і горы”. –
 

4

I нястрыманы кліч: – Дармо
імгла ўсясвет варуша зманам,
не замаўчаць балючым ранам –
не знеміць іх акоў ярмо!
А гарт – зарання пераймо:
не будзе дом красы забраным!
Нарузе – небыт, і дармо
прытулак твой хмурнее зманам.” –
 

5

I словы ласкі: – “Чую, сын,
на свет ідзе-імкне нашчадак.
Няхай не мірсціцца на спадак
шчарсцвелы грунт чужых краін;
нясі-ж, каб род не йшоў на згін,
у дом, свой дом святло й парадак;
мой сын-дзіцё і бацька-сын *,
на свет ідзе-імкне нашчадак!" –
 

6

На свет насуплівы імкне,
як я, выношваны ў трывозе.
Ды на бязвыйсцевай дарозе
у неспагаднай старане
у вокны радасць не зірне –
нядоля стогне на парозе...
А нястрыманае імкне –
і не закуць яго ў трывозе!
 

7

Ці над зямлёю дождж, ці град,
ці не сціхае навальніца,
ці сонца ўсцешана іскрыцца,
ці тужыць месяц-светласпрат –
на шыр жыцця з нявольных крат
нястомна шлях куе крыніца,
і не саб’е з яго ні град,
ні зімаў лёд, ні навальніца...
 

8

Душы трывожнай неспакой –
уся і ўцеха, і багацце...
Я горка плакаў, як пры ўтраце,
за наш, айчына, хлеб з вадой,
за болесці дачкі тваёй
і за твае – за мукі маці.
Няўжо трывожны неспакой –
адзіны скарб наш і багацце?
 

9

...Ледзь толькі дрэвы за вакном
у маладой лісцве-убранні
спаткалі дзень, а промень ранні
праз шыбы кпіў над вашым сном,
здалося мне, збудзіўся дом:
– “Радзіўся сын!” – і прывітанні...
– “Радзіўся сын!” – і за вакном
цвілі сады ў красе-убранні.
 

10

I я адчуў: шляхі мае
мінулі засцлівую хмару.
А сын пад мужным лётам чару
вырослым поруч паўстае,
рукам спачыну не дае,
перамагаючы прымару,
шляхі ягоныя й мае
выводзяць нас на шыр за хмару.
 

11

А там, дзе быў утульны дом,
і там, дзе скарб спяліла жыта, –
руінаў шчэрбы, і прыбіта
зямля ўраджайная дажджом.
Мой сын з нязгасным светлым днём
кладзе цагліны працавіта –
і вырастае новы дом,
і ў полі скарбы спеле жыта.
 

12

Знікае мор ярэмных мук,
жыццё плыве на хвалях славы.
Будуе моцны мур дзяржавы
цвярозы розум, сіла рук.
А следам змена – дужы ўнук
прастуе ў свет шляхамі явы...
Каб ты не знаў ярэмных мук,
мой род, мацуй здабыткі славы!..
 

13

Прарочу: выпрастаеш стан,
мая цярплівая айчына.
З плячэй тваіх спадзе руіна –
нямы цяжар балючых ран.
Не зломіць бураў акіян
будаўнікоў – і бацьку й сына.
Для іх не сплямлены твой стан
і ты – жыццё для іх, айчына.
 

14

Табе-ж адданага жыцця
не знае хай memento mori.
Ягоны крок – не шуст у зморы,
не траваў шэпт, не шам трысця:
а бацька-сын і сын-дзіця
ідуць здалець злыбед хаморы!
I пад нясхільнясцяй жыцця
схіляецца  memento mori.

1947
 


* Прыгадай словы Уладзіміра Жылкі: «I зблытаў я, мой краю-войча, хто бацька быў, а хто быў сын...» («Тастамент») (Аўт.)

Комментарии (0)

Нет комментариев. Ваш будет первым!