Найти на сайте: параметры поиска

Увага!!! Невялікія апавяданні і вершы пададзены ў поўным варыянце.

Пры выкарыстанні матэрыялаў сайта спасылка на karotkizmest.by абавязкова

Набыць беларускія кнігі можна на сайтах prastora.by і knihi.by.

Электронныя версіі беларускіх кніг на сайце kniharnia.by, для дзетак chitaemdetyam.com

  Калі верш не бачны на экране смартфона, павярніце экран гарызантальна

Если стихотворение не отображается на экране смарфона, раверните экран горизонтально.



Алесь Салавей - Маці сына чакае з вайны

Кнопка отправить на печать

Маці сына чакае з вайны
у пакрыўленай хатцы-вязніцы.
Без сыночка ёй доўгія дні,
прыйдзе ночка — матулі не спіцца.

Ўецца думак дакучлівы рой,
без пары галава пасівела.
«Сынку родны, саколік ты мой,
што за доля цябе там сустрэла?

Быццам колас забыты, адна
век старэчы я ўжо дажываю.
Людзі сеюць (настала вясна).
Ну, а я — балазе, што жывая...

Хто мне вестку пра сына падасць?
Мо хіба толькі пушча ці зоры?
Я пыталася ў іх, ды ці раз,
толькі мне яны штось не гавораць...

Ты прыйдзі, дарагі мой сынок,
паглядзі, як мне цяжка жывецца.
Не надоўга — то хоць на дзянёк,
мо суцішыцца боль майго сэрца».

Безнадзейна, матуля, яго
клічаш ты на дзянёк хоць у госці:
ты не вернеш сыночка свайго,
як не вернеш свае маладосці.

На прасторах далёкіх, чужых,
пад зялёнай пахілай ракітай,
на траве нежывы ён ляжыць
там, палаткай паходнай накрыты.

А як смерці вянок над ім звіс,
і ў жыцці не было больш патрэбы —
раз астатні зірнуў ён увысь,
у бяздонне блакітнага неба.

Зіхацела чырвоным агнём
брыльянціста-ружовае сонца.
Гэтак некалі сонечным днём
зіхацела на роднай старонцы.

I прыпомніў, бядак, Беларусь,
дарагія палі, сенажаці,
травяністы луговы абрус...
I прыпомніў гаротную маці...

Дык не кліч жа, матуля, яго,
да цябе ён не прыйдзе у госці:
ты не вернеш сыночка свайго,
як не вернеш свае маладосці...

12.06.1942

Комментарии (0)

Нет комментариев. Ваш будет первым!