Найти на сайте: параметры поиска

Увага!!! Невялікія апавяданні і вершы пададзены ў поўным варыянце.

Набыць беларускія кнігі можна на сайце halijafy.by ці на сайце oz.by

  Калі верш не бачны на экране смартфона, павярніце экран гарызантальна

Если стихотворение не отображается на экране смарфона, раверните экран горизонтально.



Алесь Разанаў - Парог

Кнопка отправить на печать

   Парог урос у зямлю, струхлеў...
   Я б'ю па парозе нагою — з яго сыплецца парахня.
   Але гэткі ён толькі зверху, далей ён трывалы, далей ён моцны — і шашаль яго не стачыў, і цвіль яго не збуцвіла,
   — О, яму безліч гадоў,— кажа брат— I высечаны ён з дрэва, якога цяпер няма ўжо, — са шчырага дрэва, і высечаны людзьмі, якіх гэтаксама няма...
   Мы не ўваходзім у хату: у ёй жылі нашы дзяды, у ёй жылі прадзеды нашы, а мы стаім на парозе, на шчырым парозе, і адчуваем, што мы гэтаксама парог, да якога — няма нас, і пасля якога — няма...
   Ёсць месца ў набытку і месца ў страты.
   Дзе растлумачыцца чалавеку, хто ён такі?
   Хаты чакаюць, што вернуцца людзі.
   Пыл ацярушваецца на парозе.
   Калі мы са светам — мы супраць свету,
   калі мы з прыродай — мы супраць прыроды,
   калі мы з родам — мы супраць роду...
   Мінулае тоіцца ў змроку, будучыня — у светлыні.

Комментарии (0)

Нет комментариев. Ваш будет первым!